Şehr-i İstanbul

İstanbul yuttu beni sindirmeye çalışıyor. daha önce sindirdiği milyonlarca insana yaptığı gibi. Fakat ben inatla midesine oturmaya çalışıyorum. Bazı değerlerimden ödün vermemek için savaşıyorum. Bir şeyler saf kalabilsin.

Ama çok güçlü bir öz suyu var bu şehrin. Sonra bu mideden çıkmanın tek bir yolu var. Önce bağırsaklar sonrasında malum organ.

Peki sonra ?

Bir sifona bakar !

Bu yüzden bıraktım kendimi.

Ama şunu söyleyeyim bu işten hoşlanmaya başladım. Yani midede ya da bağırsaklarda parazit gibi yaşamak.

Mutlu yaşam. (Bkz. Mutualizm)

Ben İstanbulun mistik havasına dokunmadan yaşamaya başlayınca İstanbul bana istediğimi vermek için bir kaç bi şey gösteriyor. Bana yol gösteriyor.

En önemlisi bana "Bu olmazsa bu olur, bununla zaman geçirir, bununla uğraşırsın, bunu yaparsın" dedi. İstanbul içimi okşuyor.

Garip değil mi?

İstanbul ve ben !

Bir garip şehir,

Şehr-i İstanbul !