İstikamet solunuz dağılın marş marş...

Yirmi yaşını geçmiş olgunlaşma evresinin en son(!) safhasında duymaktan korktuğu ama duyması kaçınılmaz olan komutun ta kendisidir. Evet askere giden her Türk gencinin yemiş olacağı istimamet emrinin komut hali. Bu komuttan sonra solunuza doğru koşarsınız ve gelecek ikinci bir emri beklersiniz. Bu emir; dur, çök, çömel ya da sürün olabilir. Sağınızda neyin olduğu hiç önemli değildir. Farzı misal düşman kuvvetleri mayın döşemiştir ya da abartmayalım çamur veyahut bir su birikintisi vardır. Hiç önemli değildir emir emirdir ve gerekirse çamura doğru boylu boyunca uzanır ve sürünürsünüz. Bu bir eğitimden başka bir şey değildir. Ama hayatımızı özetler gibidir. Ergen birey oluşumuzdan bu yana istikamet yeriz. Bu istikamet ya sağınız ya solunuz ya da gerinizdir. Sağa ve sola istikametler malum görüşlerin ürünüdür ve önünüze ne çıkarsa çıksın emri yerine getirirsiniz. Jop, mapus, fakirlik, sefalet ... Terhis olunduğunda iş işten geçmiştir artık. Dünyayı değiştirmek uğruna önümüze çıkan engelleri aşmadaki dirayetin eşi ve benzeri yoktur fakat bu dünyada kıdemden çok rütbe esastır ve bu yüzden tüm engellerin aşıldığı bir anda dur emri gelebilir. Sonrasında aksi yöne bir istikamet yenilir ve çekilen bunca cefa komutanların eğitim diye tarif ettiği bir tanımlamayla son bulur. Peki bu hayatta komutan olunamıyor mu? En can alıcı soru bu salında.
Sanırım olunuyor. Yani olan var. Bir kişisel gelişim klişesiyle sonuçlandırmak gerekirse; her zaman insanın kendisini geliştirmesi gerekir. pusuladan çok güneş olması lazım.. pusula seni göstermeli.